ansoyeasemanha
اگه عاشق نجومی بیا
در سال 2007، نشست چندجانبهی آژانسهای فضایی منجر به تهیهی «استراتژی جهانی کاوشهای فضایی– چهارچوبی برای همکاری» شد. این سند همکاری بر مکانهایی در منظومهی شمسی تاکید میکند که ممکن است روزی مقصد انسانها جهت زندگی و کار کردن باشند. تدوین این سند قدم مهمی در همکاریهای فضایی به شمار میرود. در همین راستا «گروه بینالمللی هماهنگی کاوشهای فضایی» (International Space Exploration Coordination Group – ISECG) تشکیل شده است تا به تسهیل روند همکاریها کمک نماید.
شرکتکنندگان همچنین به تبادل نظر در مورد رابطههای لازم برای همکاری با یکدیگر جهت تکمیل زیرساختهای فضایی نظیر سفینهها، ماهنوردها و سکونت در ماه پرداختند. در صورت استاندارد شدن این رابطههاٰ زمینههای همکاریهای بینالمللی بیش از پیش افزایش خواهد یافت. همچنین آژانسهای فضایی شرکتکننده بر لزوم حفظ ارتباط و گفتگوهای چندجانبه در طی مدتی که برنامههای فضایی هر یک به تنهایی مشغول پیشرفت است، تاکید کردند. در نشست مونترآل، نمایندگان کشورهای استرالیا، کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، کرهی جنوبی، اوکراین، انگلستان، آمریکا و آژانس فضایی اروپا حضور داشتند به تازگی یک حباب ستارهای درخشان بهنام «ستارهی سحابی پیونی» به وسیلهی تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا و سایر تلسکوپهای زمینی کشف شده است که نوری معادل 3.2 میلیون برابر نور خورشید از خود ساطع میکند. عنوان درخشانترین ستاره، متعلق به ستاره اتا کارینا (Eta Carina) است که توان تابشی آن 4.7 میلیون برابر خورشید است. اما به اعتقاد منجمان، بسیار مشکل است که بخواهیم یک مقدار عددی دقیق از روشنایی یا درخشندگی را به چنین ستارگان داغی نسبت دهیم. به گفتهی «لیدیا اسکینووا»(Lidia Oskinova) محقق اصلی این پژوهش، ستارهی تازه کشف شده که در قلب کهکشان راه شیری واقع شده است واقعا افسون کننده و دلرباست و به نظر میرسد این ستاره دومین ستاره درخشان شناخته شده در کهکشان ما باشد. دانشمندان قبلا نیز اطلاعاتی در مورد ستارهی سحابی پیونی داشتند اما بخاطر مخفی بودن آن در تودهای از غبار در هسته کهکشان، درخشندگی فوقالعاده زیاد این ستاره تاکنون آشکار نشده بود. چشمان مادون قرمز اسپیتزر با قابلیت نفوذ در غبار میتوانند مستقیما به قلب کهکشان راهشیری و به درون نواحی که با نور مرئی قابل مشاهده نیستد نگاه کنند. علاوه بر اسپیتزر، دادههای مادون قرمز تلسکوپ رصدخانه اروپای جنوبی واقع در شیلی نیز نقش عمدهای در محاسبه میزان درخشندگی این ستاره داشت. درخشانترین ستارگان، اغلب بزرگترین ستارگان نیز به شمار میروند. اخترشناسان تخمین میزنند که این ستاره زندگی خود را با جرم بسیار زیادی در حدود 150 تا 200 برابر جرم خورشید آغاز کرده باشد. چنین ستارگان پرجرمی بسیار نادر بوده و باعث تحیر و سردرگمی منجمین میشوند. زیرا با محدودیتها و شرایط اولیهای که برای تشکیل یک ستاره لازم است همخوانی ندارند. نظریههای فعلی پیشبینی میکنند چنانچه ستارهای زندگی خود را با جرم بسیار زیادی آغاز کند نمیتواند خود را در همان وضعیت ثابت نگه دارد و بایستی به دو یا چند ستاره دیگر تجزیه شود. با این حال ستاره تازه کشف شده نه تنها بسیار سنگین است، که ابعاد گستردهای نیز دارد. این ستاره غولپیکر آبی از نوع ستارگان ولف-رایت (Wolf-Rayet Star) است که قطری بیش از 100 برابر قطر خورشید دارد. یعنی چنانچه آن را جایگزین خورشید در منظومهی شمسی کنیم، تا نزدیکی مدار عطار پیش خواهد آمد. ستارگان ولف-رایت، دستهای از ستارگان هستند که دمای سطحی آنها بین 20000 تا 50000 درجه کلوین بوده و به خاطر قرار گرفتن در ابرهای وسیعی از گاز در طیف آنها خطوط طیف گسیلی مشاهده میشود. چنینی ستارگانی گاهی در مرکز سحابیهای سیارهای که هنوز در حال شکلگیری هستند یافت میشوند.
