هزاران سال است که پاسبانان آسمان در تلاش­اند تا فاصله خورشید و زمین را اندازه گیری کنند. در قرن سوم پیش از میلاد، «آریستارخوس»(Aristarchus)، که به خاطر طرح دستگاه خورشیدمرکزی برای نخستین بار شهرت دارد، فاصله خورشید تا زمین را 20 برابر دورتر از فاصله ماه تا زمین برآورد کرده بود. در حالیکه می دانیم  این فاصله 400 برابر بیشتر از فاصله ماه تا زمین است.

در اواخر قرن بیستم  اخترشناسان  کنترل بهتری بر این اندازه گیری کیهانی داشتند که بعدا به واحد نجومی معروف شد. در واقع باید از پرتوهای رادار و ردیابی فضاپیمای بین سیاره ای ممنون باشیم که درستی و دقت فاصله خورشید و  زمین را نشان داد که این مقدار برا بر است با 149.597.870.696 کیلومتر.  

با در اختیار داشتن چنین مقیاسی در سال 2004، «کراسینسکی»(Krasinsky) و «وویکتور برومبرگ»(Victor A. Brumberg) طی محاسباتی دریافتند که خورشید و زمینی سالانه 15 سانتی­متر از هم  دور می شوند. اما چرا؟

در پاسخ به این پرسش نظریاتی وجود دارد. یک نظریه این است که احتمالا خورشید در اثر همجوشی و طوفانهای خورشیدی، جرم و در نتیجه دام گرانشی خود را از دست می دهد. سایر احتمالات عبارتند از  تغییر ثابت گرانشی، گسترش کیهان و حتی تاثیر ماده سیاه. گرچه هیچ یک از این موارد به درستی ثابت نشده است.

جزر و مد  کوچک

اما «تاکاهو میورا»(Takaho Miura)، از دانشگاه هیروساکی، و همکارانش بر این باورند که جواب این پرسش را می داند. آنها در مقاله ای به مجله اروپائی نجوم و اختر فیزیک بیان کردند که خورشید و زمین در واقع به دلیل بر هم کنش کشندی (جزر و مدی) یکدیگر را می رانند. این همان روندی است که به تدریج مدار ماه را به سمت بیرون می راند. جزر و مدهای ایجاد شده در اقیانوسهای زمین توسط ماه به تدریج انرژی چرخشی زمین را  به حرکت ماه انتقال می دهد و در نتیجه هر ساله مدار ماه به اندازه 4 سانتیمتر بزرگتر شده و چرخش زمین به اندازه 000017/0 ثانیه  کندتر می شود. همچنین تیم میورا بر این باورند که  افزایش ناچیز جرم سیاره ما باعث ایجاد برآمدگی ثابت جزر و مدی در خورشید می شود. این تیم کاهش سرعت چرخش خورشید را 3 صدهزارم ثانیه در هر قرن ( 00003/0 ثانیه در هر سال) محاسبه کرده است. بر اساس توضیحات این تیم افزایش فاصله زمین و خورشید به دلیل  کاهش اندازه حرکت زاویه ای خورشید است.

منبع : nojumnews.com