ansoyeasemanha

آیا راز انحراف محور اورانوس برملا می شود؟

ansoyeasemanha — Mon, 14 Dec 2009 15:09:52 GMT

بی شک یکی از ابهامات بی پاسخ در میان سیارات منظومه شمسی، انحراف محور سیاره اورانوس است. اکنون به نظر می رسد این راز به زودی بر ملا خواهد شد...

محور تقارن سیارۀ اورانوس بر صفحۀ منظومۀ شمسی (بجای اینكه عمود باشد) تقریباً موازی است و علت آن را هنوز كسی نمی‌داند. یك فرضیه این است كه این انحراف محور ناشی از برخورد آن با جرمی به بزرگی زمین است. "ایگناسیو ماسكویراگ"((Ignacio Mosqueira، از موسسۀ SETI كالیفرنیا می گوید:" این فرضیه حرفی برای گفتن ندارد، برای مثال چرا مدار‌های 27 قمر شناخته شده اورانوس انحراف محور ندارند؟

اخیراً رصدگر رصدخانۀ پاریس توضیح جدیدی ارائه كرده‌اند. آنها می‌گویند: اورانوس زمانی دارای یك قمر بزرگ بوده است. اگر این قمر یك‌صدم جرم اورانوس را داشته و در فاصله‌ای مشخص بدور آن در گردش بوده باشد، باعث نامتعادل شدن سیاره به میزان کم و افزایش نوسان آن در قطبین سیاره می‌شد. حال پس از گذشت 2 میلیون سال این نوسان منجر به انحراف محور سیاره شده است.

احتمالاً این قمر با عبور یك سیاره در آن نزدیكی از مدارش خارج شده است. سرنوشت این قمر مشخص نیست، شاید به یك غول گازی دیگر تبدیل شده باشد، البته اگر در جایی از منظومۀ شمسی سرگردان نباشد.

"ویلیام وارد"(William Ward)، از موسسۀ پژوهشی كلورادو این فرضیه را قابل باور می‌داند اما می‌گوید تنها دلیلی كه مبنی بر وجود این قمر است همین تاثیر آن بر اورانوس است.

منبع : آسمان شب

کشف شام آخر یک کهکشان همنوع خوار!

ansoyeasemanha — Mon, 23 Nov 2009 08:53:58 GMT

ستاره شناسان اروپایی تصویری از یک کهکشان تهیه کردند که نشان می دهد این کهکشان همنوع خوار بوده و هنوز بقایای آخرین وعده غذایی را که خورده در مرکز خود نگه داشته است.

دانشمندان با کمک تلسکوپNTT (تلسکوپ فناوری نوین) با قطر آینه 3/58 متری مستقر در رصدخانه جنوبی اروپا (اسو) واقع در شیلی توانستند این تصاویر جدید را در طیف فراسرخ تهیه کنند.

کهکشان "قنطوروس- آ" که همچنین با شناسه (NGC 5128) نیز شناخته می شود یک کهکشان غول پیکر بیضی شکل بسیار نزدیک به کهکشان راه شیری است.

این تصاویر نشان می دهد که در مرکز این کهکشان گرد و غبار و گازهایی وجود دارند که بقایای یک کهکشان کوچک بوده است.

«جان هرشل» حدود یک قرن پیش برای اولین بار کهکشان "قنطوروس- آ" را رصد کرد. اکنون این دانشمندان نشان دادند که این کهکشان بین 200 تا 700 میلیون سال قبل همنوع خوار بوده و این گازها بقایای باقی مانده آخرین وعده غذایی و یا همان کهکشان کوچکی است که خورده است.

براساس گزارش Examiner، کهکشان قنطوروس- آ در فاصله حدود 11 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و در هسته خود میزبان یک سیاهچاله بسیار بزرگ است. جرم این سیاهچاله حدود 200 برابر بیشتر از جرم خورشید است.

ماهنامه نجوم

ansoyeasemanha — Sat, 14 Nov 2009 16:03:41 GMT

جای این که تاریکی رو لعنت کنی

یه شمع روشن کن

ansoyeasemanha — Sat, 24 Oct 2009 16:42:26 GMT

خویش راگم کرده ام در سنگلاخ زندگی

هرچقدر می گردم نمی دانم کجا افتاده ام؟؟؟؟!!!!!.....

کنکور

ansoyeasemanha — Thu, 15 Oct 2009 15:10:16 GMT

کنکور یه کابوس برای همه ی جوونا و ایندفه نوبت منه.

شاید بگید کنکور چی کار داره با این وبلاگ ولی چرا کار داره ! فکر می کنم از این به بعد کمتر از اون چیزی که قبلآ به نجوم می رسیدم برسم .این منو خیلی ناراحت می کنه

این چه اوضاعیه ؟

ansoyeasemanha — Mon, 12 Oct 2009 16:26:18 GMT

واقعآ این چه وضیه که نجوم تو کشور ما داره مسابقه دانشمند یک روزه کاسینی تمدید می شه و هیچ کس خبر دار نمی شه نه تو تلوزیون می گن نه تو هیچ سایت خبریی و ما شرکت کننده ها باید خودمونو بکشیم و تا چهاردهم مقالمون رو آماده کنیم و بعد از یه هفته می فهمیم که ای مسابقه تمدید شده و ما بی خبر ...

نمایشگاه نقاشی های نجومی برگزار می شه و ما عاشقای نجوم از کجا باید خبر دار بشیم نمی دونم .

شمام بگین تا شاید به گوش یه مسئول مثلآ تو مجلس برسه که الان با این نمایشگاهی که اونجا برگزار شده فکر می کنن که نجوم ما چقدر مایه داره او......تا شاید یه دردی از ما دوا بشه .

به امید اون روز

اندازه گیری سرعت پرتوهای گامای یک کهکشان

ansoyeasemanha — Mon, 05 Oct 2009 21:39:28 GMT

150 ستاره شناس بین المللی با رصد کهکشانی به نام NGC 253 موفق شدند پرتوهای گامایی را که از قلب این کهکشان ساطع می شوند اندازه گیری کنند.

ستاره شناسان بین المللی به سرپرستی تیم موسسه ماکس پلانک آلمان با استفاده از تلسکوپ HESS (سیستم طیف نگار انرژی بالا) توانستند به اندازه گیریهای دقیقی از پرتوهای گامایی که از مرکز کهکشان NGC 253 ساطع می شوند دست یابند.

منشاء این پرتوهای پر انرژی منطقه ای بسیار نزدیک به مرکز کهکشان است. این منطقه محل تولد بیشترین تعداد ابرنواختر است.

فاصله این کهکشان 12 میلیون سال نوری است و یکی از نزدیکترین کهکشانهای مارپیچ به کهکشان راه شیری به شمار می رود. رصد این کهکشان در نور مرئی همانند رصد آن در طیف فراسرخ و طیف بسامدهای رادیویی است. منطقه مرکزی NGC 253 محل تولید تعداد زیادی ستاره است. این منطقه محتوی حجم بالایی از گرد و غبار و گازهای بین سیاره ای است.

ستاره های با جرم زیاد که در این منطقه متولد می شوند از سوخت هسته ای نسبتا سریع و متناوبی استفاده می کنند. فروپاشی هسته زمانی رخ می دهد که ستاره در انفجار نهایی خود را نابود کند. در این زمان یک ابرنواختر متولد می شود که نور آن میلیونها برابر بیشتر از نور خود ستاره است.

براساس گزارش ساینس اکسپرس، بین سالهای 2005 تا 2008 ستاره شناسان با استفاده از سیستم تلسکوپ HESS واقع در نامیبیا به مدت 119 ساعت پرتوهای گامایی با انرژی 220 میلیارد الکتروولت را رصد کردند و دریافتند که منبع این پرتوها مرکز کهکشان NGC 253 است.

اکنون این ستاره شناسان موفق شدند سرعت جریان پرتوهای گامایی را که از این منطقه NGC 253 ساطع می شوند اندازه گیری کنند و نشان دهند که سرعت این پرتوها هزار برابر بیشتر از سرعت پرتوهای گامای موجود در مرکز کهکشان راه شیری است.

همچنین منطقه مرکزی NGC 253 پنج برابر درخشانتر از نور پرتوهای گامای حاضر در بقیه قسمتهای هر دوی این کهکشانها است.

سیستم HESS که از چهار تلسکوپ تشکیل شده است از سال 2004 وارد عملیات شد. مساحت آینه هر یک از چهار تلسکوپ HESS برابر با 108 مترمربع است.

مجله نجوم

سازمان ناسا اعلام کرد که موفق به کشف یخ بر روی کره ماه و شواهد جدیدی از وجود یخ در حفره های برخوردی

ansoyeasemanha — Sun, 27 Sep 2009 11:47:41 GMT

سازمان ناسا طی رزوهای اخیر خبر از دو کشف جدید و پر اهمیت داده است که می تواند در مسیر تحقیقات فضایی اش تاثیر گذار باشد. این سازمان موفق به کشف یخ بر روی کره ماه و شواهد جدیدی از وجود یخ در حفره های برخوردی سیاره مریخ شده است.

گزارشهای کاملی که از این اکتشافات منتشر شده است نشان می دهد نشانه های واضح و قابل قبولی از آب منجمد در سطح بیابانی ماه و مریخ به دست آمده است که این گزارشها می تواند برای دانشمندانی که به دنبال نشانه های حیات در این دو جرم کیهانی هستند خبر خوشایندی به شمار رود.

ناسا اعلام کرده است نقشه بردار معدنی ماه یا M3 مولکولهای آب را به شکلی واضح بر روی سطح ماه کشف کرده است. ابزار M3 از جمله تجهیزات متعلق به ناسا بوده است که بر روی فضاپیمای چاندرایان 1 هند که ماموریت نقشه برداری از ماه را به عهده داشته، نصب شده بود.

جیم گرین دانشمند علوم سیاره ای ناسا معتقد است کشف آب بر روی ماه برای دانشمندان امری غیر قابل تصور به شمار می رفت. به گفته وی زمانی که گفته می شود "آب در سطح ماه" صحبت از دریاچه ها، اقیانوسها و یا حتی گودالهای آب نیست بلکه صحبت از مولکولهای آب و هیدروکسیل است.(هیدروکسیل ترکیبی از هیدروژن و اکسیژن است.)

به گفته دانشمندان آب موجود بر روی سطح ماه با مواد معدنی به شدت ترکیب شده است و به این شکل توانسته در شرایط بدون گرانش و بدون هوای ماه دوام بیاورد. به همین دلیل امکان پمپ کردن این آب مانند آنچه در زمین صورت می گیرد وجود ندارد بلکه باید به تدریج جمع آوری شده و ذخیره سازی شود.

در گزارش بعدی ناسا، این سازمان اعلام کرده است مدارگرد اکتشافی مریخ موفق به ردیابی یخ در پنج حفره مریخی شده است، حفره هایی که به نظر در اثر اثبات شهابسنگها به وجود آمده اند. به همین دلیل دانشمندان معتقدند از این پس می توانند به حفره های برخوردی به عنوان منابع بالقوه یخ نگاه کنند. یخ های یافته شده متعلق به دوران هوایی مرطوبی است که شاید چندین هزار سال پیش در مریخ حکمفرما بوده است.

در حال حاضر دیگر هیچ شکی مبنی بر وجود آب در سطح مریخ وجود ندارد و در عین حال شواهدی نیز وجود دارد که نشان می دهد می توان آب منجمد را در اعماق مریخ نیز کشف کرد.

دانشمندان از گذشته به وجود آب در کره مریخ مشکوک بوده اند و به همین دلیل بسیاری از مطالعات خود را بر روی اثبات این پدیده متمرکز کرده اند. این تلاشها از آغاز ماموریتهای آپولو شکلی جدید به خود گرفت فضانوردان در این ماموریتها به همراه خود نمونه هایی از سنگهای ماه را به زمین بازگرداندند که بررسی این نمونه ها نشانه های کوچکی از وجود آب را آشکار کرد اما دانشمندان گمان بردند این نشانه های کوچک از جو زمین به این نمونه های تراوش کرده است. با این حال ظن وجود آب در این کره برای دانشمندان به قوت خود باقی مانده بود.

اما رصدهای جدید از سطح ماه که توسط سه فضاپیمای متفاوت، چاندرایان 1، کاسینی و کاوشگر Deep Impact ناسا و تجهیزات طیف نگار این فضاپیماها انجام گرفته نشانه های قدرتمندتری را از وجود این ماده حیاتی یا هیدروکسیل در بیابانهای کره ماه ارائه کرده است.

فضاپیمای کاسینی در سال 1999 و در مسیر عبورش از ماه به سوی زحل نشانه های قدرتمندی از وجود آب یا هیدروکسیل در بخشهای قطبی ماه را به ثبت رساند. سپس ابزار M3 ناسا که بر روی فضاپیمای چاندرایان هند بسته شده بود موفق به جذب طیف نوری قدرتمندی از قسمتهای قطبی ماه شد که از سطح ماه بازتاب داده شده بود که در این نور بازتاب داده شده نشانه هایی از وجود هیدروژن و اکسیژن به دست آمد.

در نهایت فضاپیمای Deep Impact با رصدهای مادون قرمزش نیز با یافتن نشانه های غیر قابل انکاری به تایید وجود آب و هیدروکسیل در قمر زمین پرداخت. این فضاپیما نشانه های قدرتمند خود را در عرض جغرافیایی 10 درجه شمالی و در مناطق قطبی در حالی ردیابی کرد که این منطقه در زمانهای متفاوت از یک روز ماه مورد بررسی قرار گرفت.

بر اساس گزارش رویترز، دانشمندان علوم سیاره ای از کشف آب بر روی ماه به عنوان کشفی شگفت انگیز و امیدوار کننده یاد می کنند و معتقدند این کشف می تواند در نهایت کره ماه را به منبعی قابل اطمینان از آب و سوخت در فضا تبدیل کند. مطالعه و جستجو برای یافتن آب در کره ماه از آغاز ماموریتهای آپولو شکلی جدی به خود گرفت.

ansoyeasemanha — Mon, 14 Sep 2009 01:47:41 GMT

منتظر خوشبختی نباش که با آمدنش لبخند بزنی

شاید خوشبختی منتظر لحظه ای خندیدن توست تا بیاید

توضیح جدیدی درباره ی شکل گیری تپه های شنی تیتان

ansoyeasemanha — Sat, 12 Sep 2009 18:15:32 GMT

گروهی از دانشمندان علوم زمینی اخیرا موفق به ارائه توضیحی جدید در خصوص پیدایی و گسترش تپه های شنی بر روی سطح تیتان، بزرگترین قمر زحل، شدند...

«پاتریک هسپ»(Patrick Hesp)، استاد دپارتمان جغرافیا و انسان شناسی LSU، و «دیوید رابین»(David Rubin)، دانشمند سازمان زمینشناسی ایالات متحده، مقاله ای تازه و احتمالاً بحث انگیز را به صورت آنلاین در بخش علوم زمینی طبیعی (Nature Geoscience) منتشر کرده اند. این مقاله با عنوان "منشأهای متعدد برای تپه های شنی خطی بر روی زمین و تیتان" ساز و کار محتمل و تازه ای را برای گسترش تپه های شنی خطی بسیار بزرگ که بر روی سطح تیتان، بزرگترین قمر زحل، تشکیل شده اند بررسی می کند.

نویسندگان مقاله، تپه های شنی خطی– یا طولی ای*– که در سرتاسر سطح دهانۀ «کی دم» چین کشیده شده اند را آزمایش کرده و آن ها را مرکب از شن، مقادیری نمک و لجن یافتند. دو عامل آخر یعنی نمک و لجن سبب چسبناک شدن تپه های شنی می شوند. بر اساس مطالعات انجام گرفته، این موضوع سبب تغییر شکل کامل تپه های شنی از فرم متقاطع به فرم خطی می شود، حتی اگر سرعت و جهت باد تغییری نکند. به طور نمونه این گونه است که تپه های شنی متقاطع بر اثر وزش باد از یک محدوده ی باریک و مستقیم به وجود می آیند در حالی که تپه های شنی طولی یا خطی بر اثر وزش باد از دو جهت مخالف و مورب ایجاد می شوند. این یافته ها تفسیری پیشنهادی را برای تپه های شنی پیدا شدۀ مشابه هم بر روی تیتان ارائه می کنند.

هسپ و رابین پیشنهاد کرده اند که اگر تپه های شنی خطی عظیمی که بر سطح تیتان پیدا شده اند نیز از رسوبات چسبناک تشکیل شده باشند، پس آن ها هم می توانسته اند بر اثر وزش بادهای تک جهتی به وجود آمده باشند. این موضوع در تضاد شدید با مطالعات پیشین است، که در آن فرض شده بود این رسوبات شل هستند و تفسیر شکل خطی تپه های شنی گواهی بر وزش بادهایی بود که در جهت های متناوبی می وزیدند. فرضیۀ پیشنهاد شده که تپه های شنی خطی تیتان از رسوبات چسبناک تشکیل شده اند نتیجۀ مؤثر و مهمی بر مطالعات تیتان خواهد داشت. اگر نظریۀ پیشنهادی هسپ و رابین درست باشد، فرضیات جدید با در نظر داشتن ترکیبات، منشأ، تکامل، اندازه ی ذرات، چسبندگی، کمیت، الگوها ی جابه جایی کلی و متناسب بودن جهت انتقال رسوبات تیتان با باد، سرعت ها، و الگوها ی فصلی بادهای تیتان و رطوبت کلی سطح باید به طور کامل از نو تعیین شوند.

· تپه های شنی طولی، تلماسه های طولی :
پشته های طویلی از ماسه که به موازات جهت بادهای غالب تشکیل می شود. این تلماسه ها در جایی تشکیل می شوند که مقدار ماسه محدود باشد. طول این تپه ها گاهی به 80 تا 100 کیلومتر و ارتفاع آنها به 50 تا 100 متر نیز میرسد. به آنها دون ریسمانی نیز گفته می شود.

مجله نجوم